یک گوشه نان بس بود و پاره گلیمی

نه عامل دیوان و نه پا در گل زندان

نی بسته امیدی و نی خسته بیمی

ماییم و همین حلقی و پوشیدن دلقی

بهر شکمی کاوست پی مزبله مزدور

دریوزه هر سفله بود عیب عظیمی

ز آنجا که بود سیری چشم و دل قانع