بهر شکمی کاوست پی مزبله مزدور

نی بسته امیدی و نی خسته بیمی

ماییم و همین حلقی و پوشیدن دلقی

یک گوشه نان بس بود و پاره گلیمی

دریوزه هر سفله بود عیب عظیمی

ز آنجا که بود سیری چشم و دل قانع

ده روز بسازم نه به قرصی که به نیمی