داشت ز تیرش جگری دردناک

بر جگرش آمد و تا پرنشست

تیر که از سخت کمانی بود

رخنه گر خانه جانی بود

آه کشیدی و تپیدی به خاک

مضطر از آن درد نهانی که داشت

جان به لب از آفت جانی که داشت