مصرع دوم · شماره 132خانه کند روشن و آن یک کبودشاعروحشیاثرحکایتقالبسایردر متن شعرسطرهای پیرامونبرای دیدن جایگاه این سطر در شعر، چند سطر پیش و پس از آن را مرور کنید.129لاف ز بالای پدر می کنی#130خود بنما تا چه هنر می کنی#131شمع که ز آینده ازو گشته دود#132خانه کند روشن و آن یک کبودانتخابشده133ناخلفی پا چو نهد در میان#134پرتو عزت برد از دودمان#135چون گذر روزنه را دود بست#دربارهٔ این سطرسطر شماره 132 از «حکایت» است.سطر پیشینشمع که ز آینده ازو گشته دود→سطر بعدیناخلفی پا چو نهد در میان←