مصرع دوم · شماره 134پرتو عزت برد از دودمانشاعروحشیاثرحکایتقالبسایردر متن شعرسطرهای پیرامونبرای دیدن جایگاه این سطر در شعر، چند سطر پیش و پس از آن را مرور کنید.131شمع که ز آینده ازو گشته دود#132خانه کند روشن و آن یک کبود#133ناخلفی پا چو نهد در میان#134پرتو عزت برد از دودمانانتخابشده135چون گذر روزنه را دود بست#136شمع فروزنده ز پرتو نشست#137پرتو جمعی ز سر یک تن است#دربارهٔ این سطرسطر شماره 134 از «حکایت» است.سطر پیشینناخلفی پا چو نهد در میان→سطر بعدیچون گذر روزنه را دود بست←