تن که تواش پرورش از جان دهی

لقمه طلب بود از آن ریختند

آنکه نشد حرص و طمع دور از او

به که خورد لقمه لب گور از او

پرورش لقمه موران دهی

دیده کز او مور شود طعمه خوار

چند به هر خوان نهیش کاسه وار