به که خورد لقمه لب گور از او

گور که خاکش به دهان ریختند

لقمه طلب بود از آن ریختند

آنکه نشد حرص و طمع دور از او

تن که تواش پرورش از جان دهی

پرورش لقمه موران دهی

دیده کز او مور شود طعمه خوار