آنکه نشد حرص و طمع دور از او

گور نه ای ، این دهن باز چیست

گور که خاکش به دهان ریختند

لقمه طلب بود از آن ریختند

به که خورد لقمه لب گور از او

تن که تواش پرورش از جان دهی

پرورش لقمه موران دهی