چو بخت من جهانی رفته در خواب

به زحمت خواب راه دیده می یافت

بلائی خویش را شب نام کرده

ز روز من سیاهی وام کرده

من از افسانه اندوه بی تاب

چراغم را نشانده صرصر آه

من و جان کندن شمع سحرگاه