چراغم را نشانده صرصر آه

ز روز من سیاهی وام کرده

چو بخت من جهانی رفته در خواب

من از افسانه اندوه بی تاب

من و جان کندن شمع سحرگاه

چو پروانه دلم را اضطرابی

چو شمعم در رگ جان پیچ و تابی