من و جان کندن شمع سحرگاه

چو بخت من جهانی رفته در خواب

من از افسانه اندوه بی تاب

چراغم را نشانده صرصر آه

چو پروانه دلم را اضطرابی

چو شمعم در رگ جان پیچ و تابی

سر افسانه غم باز کردم