چو شمعم در رگ جان پیچ و تابی

چراغم را نشانده صرصر آه

من و جان کندن شمع سحرگاه

چو پروانه دلم را اضطرابی

سر افسانه غم باز کردم

به روز خود شکایت ساز کردم

که از بخت بدم خاک است بستر