که از بخت بدم خاک است بستر

چو شمعم در رگ جان پیچ و تابی

سر افسانه غم باز کردم

به روز خود شکایت ساز کردم

چه بخت است اینکه خاکش باد بر سر

نه سامانی که بینم شاد خود را

ز بند غم کنم آزاد خود را