چو پروانه دلم را اضطرابی

من از افسانه اندوه بی تاب

چراغم را نشانده صرصر آه

من و جان کندن شمع سحرگاه

چو شمعم در رگ جان پیچ و تابی

سر افسانه غم باز کردم

به روز خود شکایت ساز کردم