زبان طعن بر وی می گشادم

دلم می گفت با من کاین دروغست

مکن باور که شمع بی فروغست

به حرفش خامه رومی نهادم

ولی چون دور بزم دوری آراست

سراسر هر چه دل می گفت شد راست

بگویم راست پر نا مهربانی