برآورد از شکاف سینه خویش

صلای رغبت هم آشیانی

چو پرزد دید بال خویش بسته

عدوی خانه در پهلو نشسته

صفیری پرخراش از سینه ریش

که مرغی را چه ذوق از سرو شمشاد

که پروازش بود در دست صیاد