که مرغی را چه ذوق از سرو شمشاد

عدوی خانه در پهلو نشسته

برآورد از شکاف سینه خویش

صفیری پرخراش از سینه ریش

که پروازش بود در دست صیاد

قفس باشد ارم بر نغمه سازی

که بیند در کمین تاراج بازی