به ایشان گفت اگر رفتن ضرور است

صبوری را خسک در بستر افتاد

دلی پر آرزو، جانی هوا خواه

سراپای وجود آماده راه

توقف از صلاح کار دور است

کسی کش عزم را بی حزم شد پیش

چو محبوسان بود در خانه خویش