ترحم با دلی رنجور دارم

اگر فر جهانداری ست دارم

وگر فرهنگ دلداری ست دارم

چه شد کز سر تکبر دور دارم

به خود گفتم که گر خسرو امیر است

چو داغ عاشقی دارد فقیر است

همه عجز است و مسکینی ست خویش