چو داغ عاشقی دارد فقیر است

چه شد کز سر تکبر دور دارم

ترحم با دلی رنجور دارم

به خود گفتم که گر خسرو امیر است

همه عجز است و مسکینی ست خویش

نشاید از تکبر دید سویش

بر او از مهر همدردی نمودم