همه عجز است و مسکینی ست خویش

ترحم با دلی رنجور دارم

به خود گفتم که گر خسرو امیر است

چو داغ عاشقی دارد فقیر است

نشاید از تکبر دید سویش

بر او از مهر همدردی نمودم

زنی بودم جوانمردی نمودم