به خود گفتم که گر خسرو امیر است

وگر فرهنگ دلداری ست دارم

چه شد کز سر تکبر دور دارم

ترحم با دلی رنجور دارم

چو داغ عاشقی دارد فقیر است

همه عجز است و مسکینی ست خویش

نشاید از تکبر دید سویش