صید زمانه شدی و دام توست

کور کند چشم خطا را صواب

چونکه نخواهی سپس شست سال

ای متغافل ز تن خود حساب؟

مرکب رهوار به سیمین رکاب

چند در این بادیه خشک و زشت

تشنه بتازی به امید سراب؟