آنکه بسرشت چنین شخص تو را از آب و تراب

این جهان، ای پسر، اکنون به مثل خانه توست

زانت می ناید خوش رفت ازینجا به شتاب

به غریبیت همی خواند از این خانه خدای

آن مقدر که برانده است چنین بر سرما

قوت و خواب و خور و سستی و پیری و شباب

وعده کرده است بدان شهر غریبیت بسی