به غریبیت همی خواند از این خانه خدای

زانکه در شهر کسان گرم گهان پست و جلاب

این جهان، ای پسر، اکنون به مثل خانه توست

زانت می ناید خوش رفت ازینجا به شتاب

آنکه بسرشت چنین شخص تو را از آب و تراب

آن مقدر که برانده است چنین بر سرما

قوت و خواب و خور و سستی و پیری و شباب