چون ندهی داد و داد خویش بخواهی

پیش من از قول و فعل خویش چنان مار

جان مرا گر سوی تو جانت عزیز است

سوی من، ای هوشیار، خوار مپندار

نیست جزین هیچ اصل و مایه پیکار

داد تو داده است کردگار، تو را نیز

داد ز طاعت به داد باید ناچار