گمان مبر که چو تو ماستور و که خواریم

به غار سنگین در نه، به غار دین اندر

رسول را، ز دل پاک صاحب الغاریم

ز علم بهره ما گندم است و بهر تو کاه

به خمر دین چو تو خر، مست گشته ای شاید

که خویشتن بکشیم از تو ما که هشیاریم

ز بهر تو که همی خویشتن هلاک کنی