غره مشو به رشوت و پاره ش که هرچه داد

با غدر و فتنه ساز و به گفتار ساحره

بگریزد او ز تو چو تو فتنه شدی برو

پرهیزدار از این زن جادوی مدبره

بستاند از تو پاک به قهر و مصادره

با بی قرار دهر مجو، ای پسر، قرار

عمرت مده به باد به افسوس و قرقره