با بی قرار دهر مجو، ای پسر، قرار

پرهیزدار از این زن جادوی مدبره

غره مشو به رشوت و پاره ش که هرچه داد

بستاند از تو پاک به قهر و مصادره

عمرت مده به باد به افسوس و قرقره

از مکر او تمام نپرداخت آنکه او

پر کرد صد کتاب و تهی کرد محبره