بگوئی وانگهی از گفته برگردی

گسستی هرچه کان را خود بپیوستی

بسی بسته شکستی پیش من، پس چون

نگوئی یک شکسته خویش کی بستی؟

بدان ماند که گوئی بی هش و مستی

نگار کودکی را که ش به من دادی

به آب پیری از رویم فرو شستی