تو را که گم بده ای نیستی تو گم که منم

وگرچه زشت گراید به چشم کژ نگری

چرا مرا نه روا رفتن از پس حیدر

اگر رواست تو را رفتن از پس عمری؟

مگر که همچو تو ناکس خری و بی نظری

مرا طریق سوی اهل خانه دین است

تو را طریق سوی آن غریب ره گذری