مگر که همچو تو ناکس خری و بی نظری

چرا مرا نه روا رفتن از پس حیدر

اگر رواست تو را رفتن از پس عمری؟

تو را که گم بده ای نیستی تو گم که منم

مرا طریق سوی اهل خانه دین است

تو را طریق سوی آن غریب ره گذری

کمر بدادی و زنار بستدی به گزاف