تو را طریق سوی آن غریب ره گذری

تو را که گم بده ای نیستی تو گم که منم

مگر که همچو تو ناکس خری و بی نظری

مرا طریق سوی اهل خانه دین است

کمر بدادی و زنار بستدی به گزاف

کسی نداده به زنار جز که تو کمری

ظفر چه جوئی بر شیعت کسی که خدای