مرا طریق سوی اهل خانه دین است

اگر رواست تو را رفتن از پس عمری؟

تو را که گم بده ای نیستی تو گم که منم

مگر که همچو تو ناکس خری و بی نظری

تو را طریق سوی آن غریب ره گذری

کمر بدادی و زنار بستدی به گزاف

کسی نداده به زنار جز که تو کمری