خطر خویش بدان و به امانت کوش

زانکه تو همبر جمشید و فریدونی

جز تو همواره همه سر به نگونسارند

تو اگر شاه نه ای راست چنین چونی؟

که تو بر سر جهان داور مامونی

نور دادار جهان بر تو پدید آمد

تن چو زیتون شد و تو روغن زیتونی