تن چو زیتون شد و تو روغن زیتونی

خطر خویش بدان و به امانت کوش

که تو بر سر جهان داور مامونی

نور دادار جهان بر تو پدید آمد

گر به چاه اندر با بند بود خونی

اندر این چاه تو با بند همیدونی

وگر از زندان هر زنده رها جوید