تو را به حجر گکی تنگ در ببست حکیم

اگر تو در سلب خز و پرنیان شده ای؟

تو را همی سخنی خوب گشت باید و خوش

تو یک جوال پی و گوشت و استخوان شده ای

نه بند در تو چنین از چه شادمان شده ای؟

یقین بدان که چو ویران کنند حجره تو

همان زمان تو بر این عالی آسمان شده ای