به شعر حجت گرد طمع ز روی بشوی

تو پس به عکس چرا بنده جهان شده ای

بدوز چشم ز هر سوزیان به سوزن پند

که زارو خوار تو از بهر سو زیان شده ای

اگر به دل تبع پند راستان شده ای

وگر عنان خرد داده ای به دست هوا

چو اسپ لانه سرافشان و بی عنان شده ای