گلنار، همچو درزی استاد برکشید

تا هم به کودکی قد او شد چو قد پیر

با سرمه دان زرین ماند خجسته راست

کرده به جای سرمه، بدان سرمه دان عبیر

قواره حریر، ز بیجاده گون حریر

گویی که شنبلید همه شب زریر کوفت

تا بر نشست گرد به رویش بر، از زریر