حاسدا تو شاعری و نیز من هم شاعرم

فضل من بر عقل من هم شاهدست و هم یمین

حاسدا هرگز نبینی، تا تو باشی روی عقل

دوزخی هرگز نبیند روی و موی حور عین

چون ترا شعر ضعیفست و مرا شعر سمین

شعر تو شعرست، لیکن باطنش پرعیب و عار

کرم بسیاری بود در باطن در ثمین