چون ترا شعر ضعیفست و مرا شعر سمین

حاسدا هرگز نبینی، تا تو باشی روی عقل

دوزخی هرگز نبیند روی و موی حور عین

حاسدا تو شاعری و نیز من هم شاعرم

شعر تو شعرست، لیکن باطنش پرعیب و عار

کرم بسیاری بود در باطن در ثمین

شعر ناگفتن به از شعری که گوئی نادرست