شعر تو شعرست، لیکن باطنش پرعیب و عار

دوزخی هرگز نبیند روی و موی حور عین

حاسدا تو شاعری و نیز من هم شاعرم

چون ترا شعر ضعیفست و مرا شعر سمین

کرم بسیاری بود در باطن در ثمین

شعر ناگفتن به از شعری که گوئی نادرست

بچه نازادن به از ششماهه بفکندن جنین