من شعر بیش گویم، کان شاه را خوش آید

تا بردوم به شعرت چون باد صحاری

از بهر آنکه شعرم شه دید و خوشدل آمد

برخاست از تو غلغل، برخاست از تو زاری

الفاظهای نیکو، ابیاتهای عاری

گر تو به هر مدیحی، چندین تپید خواهی

نهمار ناصبوری، نهمار بیقراری