هنگام خزانست و خزان را به رز اندر

از حلم تو یکی ذره سکونی و قراریست

ای نیزه تو همچو درختی که مر او را

در هر گرهی از دل بدخواه تو باریست

نونو ز بتی زرین هر جای بهاریست

بنموده همه راز دل خویش جهان را

چون ساده دلان هر چه به باغ اندر ناریست