نونو ز بتی زرین هر جای بهاریست

ای نیزه تو همچو درختی که مر او را

در هر گرهی از دل بدخواه تو باریست

هنگام خزانست و خزان را به رز اندر

بنموده همه راز دل خویش جهان را

چون ساده دلان هر چه به باغ اندر ناریست

بر دست حنا بسته نهد پای به هر گام