چون ساده دلان هر چه به باغ اندر ناریست

هنگام خزانست و خزان را به رز اندر

نونو ز بتی زرین هر جای بهاریست

بنموده همه راز دل خویش جهان را

بر دست حنا بسته نهد پای به هر گام

هر کس که تماشاگه او زیر چناریست

رز لاغر و پژمرده شد و گونه تبه کرد