در آن بیابان منزلگهی عجایب بود

ستاکهای درخت از پشیزه های کمر

گهی گیاهی پیش آمدی چو نوک خدنگ

گهی زمینی پیش آمدی چو روی تبر

که گر بگویم کس را نیابد آن باور

بگونه شب، روزی بر آمد از سر کوه

که هیچگونه بر آن کارگر نگشت بصر