چه بیهده سخنست این که خاکشان بر سر

ز کافران که شدندی به سومنات به حج

همی گسسته نگشتی به ره نفر ز نفر

خدای خوانند آن سنگ را همی شمنان

خدای حکم چنان کرده بود کان بت را

ز جای برکند آن شهریار دین پرور

بدان نیت که مر او را به مکه باز برد