گر لطف کنی قرار باز آید

آن می کنی از جفا که لاتسل

تا کیست که گوید این نمی شاید

ز اندیشه تو قرار من رفته است

چون طشت میان تهی است خاقانی

زان راحت ها که روح را باید

چون زخم رسد به طشت بخروشد