مرا کشتی به تیر غمزه وانگه طره ببریدی

که از تنگی که هست آن ره نفس هم برنمی تابد

مرا با عشق تو در دل هوای جان نمی گنجد

مگر یک رخش در میدان دو رستم برنمی تابد

مکن، طره مبر کاین قدر ماتم برنمی تابد

که باشد جان خاقانی که دارد تاب درد تو

که بردابرد حسن تو دو عالم برنمی تابد